“Πρέπει” για τους σωστούς, “πρέπει” και για τους λάθος λόγους.
Ένα ακόμα “πρέπει” για έναν ακόμη λόγο. Άλλοτε κενό και άλλοτε όχι.
“Πρέπει” για το εγώ, για το εμείς, για το φαίνεσθαι, για ένα σκοπό, για μια εμμονή, για ένα σκαλί, για μια αγάπη, για ένα πάθος, για μια ανάμνηση, για μια υπόσχεση, για ένα απωθημένο.
Όλα εκεί αυτά τα “πρέπει” που άλλοτε μας πρέπουν και άλλοτε όχι.
Στη θάλασσα της ανθρώπινης γλώσσας και συμπεριφοράς και στην απέραντη ματαιοδοξία της ανθρώπινης ζωής.
Μικρή η ζωή, αλλά προλαβαίνουμε. Για τα σωστά τα “πρέπει”.
