Σχέση χρόνου και ανθρώπου
Πάντα εκεί ο χρόνος κοιτά τις πράξεις μας. Δεν βιάζεται. Κυλά με συγκεκριμένο τρόπο. Πάντοτε μεγαλύτερος από τον άνθρωπο γελά με τη διάθεση του ανθρώπου να τον ελέγξει.
Κοιτάμε το ρολόι και λέμε.
Μην αργείς. Προχώρα. Γύρνα. Φύγε. Όλοι και όλα στην προστακτική. Για τη διορία. Που άλλοτε είναι πραγματική και άλλοτε στο μυαλό μας. Γιατί θέλουμε να τελειώσει.
Γιατί θέλουμε να έχουμε τον έλεγχο των πραγμάτων. Και καλά κάνουμε. Που καταλήγει όμως στη σύγκρουση τις περισσότερες φορές. Γιατί όταν πιέζεις συνεχώς τα πράγματα χάνεται η έμπνευση. Η σχέση. Η διάθεση για το κάτι παραπάνω. Το εξτραδάκι. Το μη αναμενόμενο που θέλει το χρόνο του.
Και η ζωή συνεχίζεται με την επιστροφή στην πραγματικότητα και τις συνέπειες επί των σχέσεων μας.
