Στη δεκαετία του 90 βρίσκομαι στην Αθήνα για την παρακολούθηση ενός ολιγοήμερου σεμιναρίου Διοίκησης Επιχειρήσεων και μένω στο σπίτι του ξαδέρφου μου κοντά στη Γυμναστική Ακαδημία. Συζητώντας, αποφασίζουμε να πάμε να δούμε έναν αγώνα μπάσκετ Ολυμπιακός – Πανιώνιος. Παρκάρουμε, παίρνουμε…
– Απ. Ένα καρναβάλι κάθε μέρα. Έναν κρυμμένο θησαυρό για να μπορούμε να μιλάμε, να χαμογελάμε, να τραγουδάμε, να συμμετέχουμε και να δημιουργούμε σχέσεις και πράγματα. Κάτι που να μας φέρνει πιο κοντά, να μας δίνει ώθηση και να μας…
Ο δικός μου ο παππούς ο Παναγιώτης δεν μιλούσε για τον πόλεμο. Ποτέ τουλάχιστον μπροστά στα εγγόνια του δηλ. σ’ εμάς. Η μοναδική φορά που ξεκίνησε να μας πει κάτι, ήταν μια Κυριακή μεσημέρι στο χωριό. Στο μεσημεριανό φαγητό. Για…
– Με πειράζει που απλώνουμε το χέρι μας βιαίως εκεί που δεν πρέπει. – Που αφήνουμε σημάδια ανεξίτηλα στο σώμα και το μυαλό των παιδιών. – Που κρατάμε σταυρούς και μοιράζουμε πόνο. – Που εγγραφόμαστε για να μην καρφωνόμαστε. –…
4.5.2022 – Καλημέρα σας. Πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας; – Μάλιστα, καλημέρα. Τι θα θέλατε; – Έχω δηλώσει τον κο Χ ως οικογενειακό γιατρό που είναι καλός άνθρωπος και θα ήθελα ένα ραντεβού μαζί του για να με δει και να μου…